Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Ο χορός της αράχνης


Κεντάω τον ιστό μου όπως μια γυναίκα  το βελονάκι της...

Υφαίνω με υπομονή το σπίτι που θα σε φιλοξενήσει...

Περιμένω καρτερικά ώρες...ίσως και μέρες στο ίδιο σημείο, μέχρι ο άνεμος να σε φέρει σε εμένα....

Tότε θα έρθεις θα μπλεχτείς στα δίτυα μου..θα το καταλάβω αμέσως καθώς το σπίτι μου θα σύετε απο το τράνταγμά σου...

Tότε...τότε ειναι που θα ξυπνήσω απο το λήθαργό μου...θα σε οσφριστώ, θα σε ακούω να χτυπιέσαι δυνατά προσπαθώντας να ξεφύγεις, θα ακούω τον χτύπο της καρδιάς σου το κλαυθμύρισμα σου ...

Θα φωνάζεις κατι ακαταλαβίστικο αλλά ...συγχώρεσε με ! Ο πόθος μου θα είναι τέτοιος που δεν θα δώσω σημασία...

Θα παρακαλάς να σε αφήσω...αλλα δεν θα μπορώ...

 Θα προσπαθείς να σπάσεις τα δίχτυα μου, να βγεις απο την παγίδα...αλλα δεν θα τα καταφέρεις ..

Όσο θα πλησιάζω η αγωνία σου θα παρατείνεται...

Μη φωνάζεις...ειναι ανώφελο...

Μη φοβάσαι...ο πόνος σου δεν θα κρατήσει πολύ..θα είναι γλυκός, στ’ορκίζομαι...

Το δηλητήριο μου θα σε παραλήσει...

Θα σε αγκαλιάσω...

Και θα χαθούμε σε εναν παθιασμένο χορό...τέτοιο που θα κανει την αναπνοή σου να κοπεί, την καρδιά σου να σταματήσει και το σώμα σου να μου παραδοθεί. Για πάντα !


1 σχόλιο:

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Γυναίκα δηλητήριο
Που μοιάζεις με αράχνη
Δως μου το εισιτήριο
Να δω η καρδιά τι ψάχνει?

Σαν με κοιτάς το τσίμπημα
Το νοιώθω στο κορμί μου
Παγώνει όλο το είναι μου
Σαν βρίσκεσαι μαζί μου…

Γυναίκα δηλητήριο
Με τις ωραίες σκέψεις
Που ψάχνεις πάντα για να βρεις
Τις πιο καυτές τις λέξεις…

Ίσως να είναι άμυνα
Πάντα αυτό που κάνεις
Μα πρέπει πάντα στη ζωή
Να ξέρεις και να χάνεις…

Σαν ταραντούλα έρχεσαι
Κι αφήνεις το κεντρί σου
Κι αλίμονο στο φουκαρά
Που θα βρεθεί μαζί σου….

Αφήνεις δηλητήριο
Σε ότι κι αν αγγίξεις
Μες τον ιστό σου αράχνη μου
Ότι και να τυλίξεις…