ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ? ΤΙ ?

 Ενα κερί εις μνήμην ενός ανθρώπου που η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ του δεν του άφησε αλλο περιθώρια! «Δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για να επιβιώσω και γίνω βάρος στο παιδί μου».





 Μια αυτοκτονία η οποία συγκλόνισε όλο το πανελλήνιο. Συμφωνα με δημοσιεύματα "το παράπονο του ήταν ότι οι νέοι παρέμεναν άπραγοι στα σκληρά μέτρα που τους επιβάλλονταν, τα οποία θεωρούσε ότι τους αποστερούσαν το δικαίωμα να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον"
ΑΚΟΥΤΕ ? ΑΚΟΥΤΕ ? Το παράπονο του εκλιπόντα Δημήτρη Χριστούλα, ήταν αυτό.

Ενα λουλούδι, μερικά λόγια σε μια κόλλα χαρτί στον τόπο οπου απεβίωσε ο Χριστούλας, άνθρωποι έβγαζαν φωτογραφίες  του σκηνικού...μερικοί απλά σιωπούσαν...αλλοι κουνούσαν το κεφάλι...οι πιο ένθερμοι καλούσαν σε ξεσηκωμό...άλλοι διαφωνούσαν μεταξύ τους για για το εαν θα πρέπει να γινει δημοσία δαπάνη η κηδεία του ή οχι...

Πέρα απο αυτά και παρότι σήμερα δεν μπόρεσα να κατέβω Σύνταγμα πιστεύω οτι ΕΜΕΙΣ ειμαστε αυτοί οι οποίοι πρέπει επιτέλους να ξεσηκωθούμε. ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ? Αυριο μπορεί να είμαστε ΕΜΕΙΣ στη θέση του ! Σκεφτείτε εναν άνθρωπο, που ζει μια ήσυχη σε γενικές γραμμές ζωή...με τη συνταξούλα του, με τα τσιπουράκια του...οικονομικά να ειναι σχετικά καλά....και μια ημέρα βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί να βγαίνει στο Σύνταγμα και να αυτοκτονεί. Σκεφτείτε λοιπόν οτι αυτός ο άνθρωπος ειστε ΕΣΕΙΣ ! ΕΓΩ...ΟΛΟΙ ΜΑΣ !

Λεω καληνύχτα...αλλά ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ? ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΓΑΜΩΤΟ ΜΟΥ ? ΤΙ ?

ΤΟ ΚΥΜΑ

Ο ορός έσταζε αργά...σταγόνα σταγόνα κυλούσε στο αίμα της γυναίκας. Δίπλα της η κόρη της...της κρατουσε το χέρι: "Μη φύγεις μάνα ! Οχι τώρα ! Τι θα κάνω εγώ χωρίς εσένα μου λες "!

Ρούφηξε τη μύτη της, τα μάτια της ήταν κόκκινα απο το κλάμα.




Η μάνα, με φωνή που ίσα που έβγαινε: "Να μην φοβάσαι παιδί μου ! Να θυμάσαι ο,τι σου έχω πει. Είσαι πλέον δυνατή....θα τα καταφέρεις και...." τον ειρμό της έκοψε αυτός ο αναθεματισμένος βήχας.

"Μη κουράζεσαι μάνα ! Μη μιλάς. Ξάπλωσε" ακουμπαει το κεφάλι της στο ροζιασμένο χέρι της μητέρας της.

"Θυμάσαι μάνα τι μου έλεγες ; Να είμαι πάντα δυνατή, να μην αφήνω κανέναν να με εκμεταλλευεται, να πατάω πόδι ;  Ε, (ρουφάει τη μύτη της, σκουπίζει με τα χέρια της τα μάγουλά της) κάτι κατάφερα ! Πότε δεν ειναι αργά! Eτσι δεν είναι ; " Η μητέρα της την κοιτάει και μια γραμμή σαν χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη της.
"Θέλω να είσαι περήφανη για εμένα μάνα. Εκανα λάθη, το ξέρω. Λάθη πολλά....τσακωνόμασταν συχνά, σου μίλαγα απότομα...ΔΕΝ ΤΟ ΗΘΕΛΑ ΜΑΝΑ ! Ήμουν ηλίθια ! "

Η μητέρα κουνούσε το κεφάλι δεξιά αριστερά, σε άρνηση όσων άκουγε. "Δεν ειναι έτσι. Εσύ είσαι το παιδί μου! Η ζωή μου, ακούς ; H ζωή μου" αποκρίθηκε με σβησμένη φωνή.

"Συγγνώμη μάνα ! Συγγνώμη" ξεσπάει σε λυγμούς ! Η μητέρα της χαϊδεύει το κεφάλι.

Η κόρη σηκώνει το κεφάλι και την κοιτάει...νιώθει οτι κάτι δεν πάει καλα.
"Μάνα ; Tι ; Τι συμβαίνει; Mάνα !"

"Νιώθω...νιώθω όμορφα παιδί μου. Πολύ όμορφα. Σαν ένα κύμα να σκεπάζει το σώμα μου. Το ακούς; To ακούς το κύμα; Σκάει τώρα...στα στα βράχια σκάει. Η θαλασσα...τι όμορφη που είναι η θάλασσα!"

Ακούστηκε ο παρατεταμένος ήχος του παλμογράφου.
Η κόρη της την κοίταζε, ανύμπορη...έπεσε πάνω της και ξέσπασε σε αναφυλιτα ! Οι κραυγές της αντήχησαν σε όλο τον όροφο "ΜΑΝΑΑΑΑΑΑ" φώναζε, μέχρι που δεν είχε άλλο φωνή...και η κραυγή μετατράπηκε σε κλαυθμύρισμα.

(αφιερωμένο)