ΕΜΜΟΝΗ

-        -   Πάλι το κάνεις !

-        -   ......................

-         -  Μη με κοιτάς με αυτό το βλέμμα της αγελάδος ! Ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ !

-          Δε σε καταλαβάινω !

Σηκώνει ελαφρώς το κεφάλι σε ένδειξη...ευθυξίας

-          Καταλαβαίνεις πολύ καλά τι εννοώ !

-          Μπορείς να γίνεις λίιιιιιγο πιο συγκεκριμένη;

Σκύβει μπροστά της...τα πρόσωπά τους έρχονται σε απόσταση αναπνοής. Της χαμογελάει ειρωνικά...

-          Πιο συγκεκριμένη ;  Mάλισταααα. Αφού δεν καταλαβαίνεις γιατί προφανώς έχω να κάνω με ζωντόβολο θα σου το πω όσο πιο απλά μπορώ .  Η εμμονή σου ! Εχεις εμμονή με τη θρησκεία, τα βιβλία, τη μουσική ...δίνεις μεγάλη προσοχή και ενέργεια σε κάτι που θεωρείς σημαντικό και έστω κι αν είναι σημαντικό η εμμονή σου σε αυτό το κάνει να δείχνει ασήμαντο στα μάτια των αλλων καθώς καταλαβαίνουν οτι το έχεις παρακάνει !
- Δε σε καταλαβαίνω...
- Μα καλα...είσαι εντελώς μαλακισμένη ! Εχεις εμμονή με τη θρησκεία, τα βιβλία, τη μουσική ...δίνεις μεγάλη προσοχή και ενέργεια σε κάτι που θεωρείς σημαντικό και έστω κι ΑΝ ΕΙΝΑΙ σημαντικό η εμμονή σου σε αυτό το κάνει να δείχνει ασήμαντο στα μάτια των άλλων καθώς καταλαβαίνουν οτι το έχεις παρακάνει !  

-          Δε σε καταλαβαινω !

-          Μα καλά, είσαι εντελώς μαλακισμένη ;

Σηκώνει το βλέμμα στον καθρεφτη του μπάνιου και τρομάζει απο αυτό που βλέπει...είναι η ίδια..αλλά ...με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά ! Προσπαθεί να συγκροτήσει τη σκέψη της....κλείνει σφιχτά τα μάτια για να αποδιώξει την εικόνα απο το μυαλό της....ίσως εαν μπορούσε να διώξει και τη ΦΩΝΗ θα μπορούσε να διώξει και την ΑΛΛΗ απο τον καθρέπτη. Δεν μπορει ! Ειναι μάταιο ! Κρατάει τα μάτια της κλειστά.  Το μόνο που μπόρεσε να πει ήταν:

-          Να μιλάς καλύτερα σε παρακαλώ !

-          Θα μιλάω όπως θέλω αφού δεν καταλαβαίνεις διαφορετικά !

Συνεχίζει να μην κοιτάει στον καθρέπτη...φοβάται! Αποφασίζει όμως να απαντήσει στη ΦΩΝΗ...ίσως έτσι μπορούσε να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τις φοβίες της.

-          Και ποιος σου είπε οτι δεν καταλαβαίνω ! Απλά εσύ κανεις ηλίθιες ερωτήσεις ! Ποιά νομίζεις οτι είσαι !

-          Ααααα μαλιστα ! Θέλεις παραδείγματα για να καταλάβεις ! Εεεε πες το έτσι ! Πες μου οτι έχω να κάνω με ΗΛΙΘΙΑ ! Παράδειγμα: σου αρέσει κατι, ενθουσιάζεσαι, ασχολείσαι για πολύ καιρό, μιλάς για αυτο σε φίλους/γνωστούς κλπ , κάνεις ΑΠΕΙΡΕΣ αναρτήσεις στον Φεϊσμπούκι για να το παίξεις κουλ και τετοιες μαλακίες και μετα....”παφ”  ολο αυτό το παραλλήρημα εξαφανίζεται !

-          Ε, ναι...οχι ακριβώς ! Δεν ειναι ετσι ! Ειδικά οσον αφορά τις αναρτήσεις στον...Φεϊσμπούκι οπως το λες εσύ, το έχω μετριάσει το θέμα. Δεν αναρτώ τα ίδια και τα ίδια συνέχεια και προσπαθώ οσο μπορώ να μην κάνω ανάρτησεις που ξερω οτι μπορεί να προσβάλλουν τους άλλους !

-          Καλααα...δε νομίζω οτι ειναι έτσι  ! Έχεις κολλήματα και το ξέρεις ! Αλλα, ας αφήσουμε το Facebook.  Ξεκινάς να διαβάζεις ενα βιβλίο ! Πορώνεσαι τόσο πολύ που πας και αγοράζεις καθε αναθεματισμένο βιβλίο του συγκεκριμένου συγγραφέα ...τα αγοράζεις ΟΛΑ ακόμα κι αν ξέρεις οτι θα τα διαβάσεις του χρόνου την ιδια ημέρα !

-          Τι θες να πεις...

-          Αντε παλι....ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΕΤΡΟ ! ΓΕΝΙΚΑ ! Σε οτιδήποτε. Αυτο θελω να πω !

-          Δεν ξέρω..μπορεί...ισως....

Σκύβει το κεφάλι..

-          Δεν έχει ΙΣΩΣ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ, ΜΠΟΡΕΙ ! Το κάνεις και το ξέρεις και σαν να μην έφθανε αυτό δεν το παραδέχεσαι κιόλας ! Δηλαδή η ηλιθιότητα στο μεγαλείο της

-          Αααααα ως εδώ και μη παρέκει ! Δεν δέχομαι να με προσβάλεις κατ’αυτό το τροπο!

Χτυπάει τα χέρια στο νιπτήρα του μπάνιου έχοντας ακόμα σκυμμένο το κεφάλι..είχε αρχίσει να εκνευρίζεται....δεν ήταν όμως πολλά αυτά που μπορούσε να κάνει...δεν μπορούσε να ελένξει τη.... ΦΩΝΗ. Κάνει το λάθος να κοιτάξει τον καθρέπτη αυτη τη φορά η ΑΛΛΗ ηταν πιο τρομακτική απο ποτε !

-          Γιατί ; Τι θα μου κάνεις ; Μια ζωή ανεχόσουν..ανεχόσουν τα πάντα ! Εδώ δε μιλάς όταν πρέπει, θα μιλήσεις τώρα που ξέρεις οτι έχω δικιο ! Χα! Ας γελάσω ! Ακου κοριτσάκι μου για να τελειώνουμε! Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν «Παν μέτρον άριστον» ! Κάνε κι εσύ το ίδιο !

-          Δεν...δεν μπορώ

Oι λέξεις βγήκαν με δυσκολία απο τα χείλη της..είχε ενα κόμπο στο λαιμό...ίσα που ακούστηκαν.

-          Τι ; Δεν ακούω !

-          Δεν....

-          Δεν υπάρχει δεν μπορώ ! Υπάρχει δεν θέλω !

-          ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΜΕΤΡΙΑΣΩ ! ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ....

Το πρόσωπό της έχει κοκκινήσει απο τα νεύρα...οι φλέβες της διαφαίνονταν όλο και πιο έντονα στο λαιμό της......το κεφάλι της μυρμήκγιάζε...αισθάνεται το αίμα να φεύγει απο τα πόδια της και να ανεβαίνει στο κεφάλι...σφίγγει τα χέρια σε μπουνιές... φωνάζει... φωνάζει με όλη της τη δύναμη! Νιώθει οτι έχει χάσει για πρώτη φορά στηζωή της τον έλεγχο και ξαφνιάζεται και η ίδια με το ξέσπασμά της....αλληλουσυγκρουόμενα συναισθήματα διαδέχονται το ένα το άλλο..

-          Μπορείς...αλλά δεν θέλεις !

-          ΒΟΥΛΩΣΕ ΤΟ ΕΙΠΑ !

-          Είσαι αξιολύπητη ρε μαλακα ! Ακόμα και τώρα, αυτό που κάνεις εμμονή είναι ! Μιλάς σε εμένα...εεε..δηλαδή σε ΕΣΕΝΑ και δεν μπορείς ουτε αυτη τη συζήτηση να ελέγξεις ! Την συζήτηση με τον ίδιο σου τον εαυτό !

Κρατάει το κεφάλι της με τα δυο της χέρια, γρυλίζει...

-           ΦΥΓΕ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ! ΦΥΓΕ !

Κατάλαβε οτι είχεκοπεί μονο οταν είδε το αίμα να κυλάει αργά στο νιπτήρα...τα θραύσματα απο τον σπασμένο καθρεφτη είχαν μπει βαθεία μέσα στη σάρκα της και ένιωθε το κάψιμο να μεταφέρεται απο το χέρι στον ώμο και αντίστροφα ! Σήκωσε το βλέμμα στον καθρεπτη, ήταν η ίδια.....η ΑΛΛΗ είχε φύγει. Παρά τον πόνο που ένιωθε,  αίσθάνθηκε ανακούφιση. «Επιτέλους» !  αναφώνισε.  Τύλιξε μια πετσέτα στο χέρι της για να σταματήσει το αίμα, θα έπρεπε να παει στο νοσοκομείο...σκέφτηκε. Με το αλλο χέρι έκανε να ανοιξει την πόρτα...

-          Πολύ βιαστική δεν είσαι ; Που νομίζεις οτι πας ;  Δεν τελειώσαμε ρε μαλακισμένο !

Το χέρι της σταμάτησε στο πόμολο της πόρτας, έχει μείνει στήλη αλατος..σηκώνει το βλέμμα στο ταβάνι....είχε καταλάβει οτι χρειαζόταν κατι παραπάνω απο ενα σπάσιμο του καθρέπτη για να ξεφύγει απο τους δαίμονές της !

Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί....

Μεγάλωσες σε μια οικογένεια βαθειά θρησκευόμενη και πατριαρχική ...πως θα μπορούσες ποτέ να περιγράψεις αυτά που αισθανόσουν κάθε φορά που φευγαλέα ξεφύλιζες τα πορνοπεριοδικά που είχε χαντακώσει ο αδερφός σου κάτω απο τις στοίβες με τα Μίκυ Μάους ;

Πως θα μπορούσες να εκφράσεις με λεξεις, ότι κάθε φορά που γύριζες τις σελίδες αυτού του περιοδικού, ότι αισθανόσουν ένα γαργαλητό στον αφαλό το οποίο σιγά σιγά κατέβαινε όλο και πιο κάτω ; Και εκεί που δεν το καταλαβαίνεις έχες γεμίσει το κυλοτάκι με τα υγρά σου ! Πως έγινε αυτο ; Δεν μπόρεσες να το προσδιορίσεις...αλλά οταν συνέβαινε ενα ανεπαίσθητο γελάκι σχηματιζόταν στα χείλη σου. Ντράπηκες και μόνο στη σκέψη.

Ήταν καλό αυτό που συνέβαινε ή κακό ; Μήπως ήταν ...αμαρτία ; Ναι...αμαρτία ! Έτσι  σου είχαν μάθει να λες στον εαυτό σου οταν συνέβαινε κατι και  δεν καταλάβαινες τι ήταν αυτο.

Αλλά...σου άρεσε ...σου άρεσε τόσο που το συνέχισες...ξαπλωμένη στο κρεββάτι χωμένη μέσα στα σεντόνια για να μη σε δει κανεις, παρότι είσουν μόνη στο δωμάτιο. Το χέρι σου γλυστρούσε απαλά απο την κλειτορύδα στα χείλη και απο τα χείλη στον κόλπο...οι αισθήσεις σου ήταν στο πικ, έτρεμες σαν το ψάρι, τα υγρά σου κατέβαιναν όλο και πιο πολύ μέχρι που δεν μπόρεσες να πνίξεις ενα μικρό βογγητό ! Γύρισες πλευρό και αποκοιμήθηκες ! Έτσι. Απλά.

Την επομένη  ξαφνιάστηκες με το πόσο χαλαρά αισθανόσουν...καμία ένοχη ! Τίποτα. Τα γεγονότα της προηγούμενης ημέρας σου ήρθαν πάλι στο μυαλό...χαμογέλασες.

Ντύθηκες βιαστικά για το πρωινο. Κάθε μέρα έπρεπε να τρώτε πρωινό όλοι μαζι ! Κάθισες απέναντι απο τον πατέρα σου. Όπως πάντα.  Γιατί όμως δεν μπορούσες να τον κοιτάξεις στα μάτια ; Μήπως οι ενοχές αρχισαν και παλι να σε κατακλύζουν ; Μήπως τελικά δεν είσουν τόσο χαλαρή όσο πίστευες ;

Έφυγες βιαστικά για το σχολείο. Εκεί ηταν που συνάντησες για πρώτη φορά τον «έρωτα της ζωής σου» ή τουλάχιστον έτσι νόμιζες στην αρχή.  Και μέχρι να καταλάβεις ο ... «έρωτας»  ανεβοκατέβαινε πάνω σου...πόνεσες λίγο στην αρχή αλλά μετά το συνήθισες. Δεν διήρκησε πολυ. Και στο τέλος είπες «μα καλά αυτό ήταν» ;

Ο δεύτερος «έωτας» δεν άργησε να έρθει...εκεί του έδωσες και κατάλαβε ! Αλλά καθεφορά κατι σου έλειπε ! Ήθελες κατι το διαφορετικό. Μια καινούργια στάση...κατι. Πηδηχτήκατε αρκετές φορές...αλλά και παλι...κατι...κάτι έλειπε.

Μετά απο καιρό ήρθε ο τρίτος...ο τέταρτος....μπόρεσες λίιιιγο να ανοιχτείς, να πεις στον γκόμενο σου αυτό που πραγματικά σε έκανε εσένα να καυλώσεις με ενα παιχνιδιάρικο τρόπο...ποτέ ευθέως γιατί ντρεπόσουν.  Ακόμα και τότε όμως,  αισθανόσουν οτι κατι δεν πήγαινε καλα.  Καθε φορά που έλεγες αυτό που  γουσταρες ,  καθε φορά ντρεπόσουν. Δεν ήξερες το γιατί ! Απλά ντρεπόσουν !   

Θυμόσουν τότε που εισουνα μικρή και στο χωριό όλοι μιλάγανε για την κυρία Κατερίνα την χήρα ! « Παστρικιά»  την φωνάζανε επειδή μύριζε σαν τα λουλούδια που ανθίζουν την άνοιξη. Το κοντό τους το μυαλό πήγαινε στο πονηρο. Μυρίζει ωραία...αρα πηδιέται ! Δεν εξηγείτε αλλιώς ! Φοβήθηκες μήπως σε πούνε κι εσένα έτσι ! Μήπως σε πούνε... πουτάνα ! Ναι πουτάνα ! Γιατί το φοβάσαι ?  Φοβάσαι τη λέξη ? Φοβάσαι ακόμα και να την αρθρώσεις ! Εεεεε κοριτσάκι μου ! Εσένα σου αξίζει αυτό που λένε...θελει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει !

O έρωτας στα χρόνια της κρίσης / Σημαντικές αποφάσεις

Δύο χρόνια αργότερα, η Μαρία και Σωτήρης έχουν αποκτήσει ενα κοριτσάκι, η Μαρία δεν μπορεί ακόμα να βρεί δουλειά καθώς έμενε σπίτι λόγω της μικρής και ο Σωτήρης βολοδέρνει στην ήδη υπάρχουσα δουλειά του...ή μήπως όχι ;

-Μαρία,  γύρισα !

"Γύρισε ο μπαμπάς" ! απευθύνθηκε η Μαρία στη μικρή την ώρα που της ταίζε και την τελευταία μπουκιά του φαγητού της. "Πάμε να δούμε τον μπαμπά "; Η μικρή κατενευσε με ενα νευμα του κεφαλιού, έδωσε ενα γλυκό φιλί στο μπαμπά της και η Μαρία την έβαλε για ύπνο.

-          Το φαγητό είναι ετοιμο εαν θες να φας !

-          Δεν πεινάω ! Η μικρή κοιμήθηκε ;

-          Ναιαιαι...αλλά γιατί δεν πεινάς ;

-          Μαρία...(ξεφυσάει) εγινε κατι..

Φαινόταν ταραγμένος, έκανε σπασμωδικές κινήσεις με τα χέρια του, τα έβαζε στην μπροστινή τσέπη του τζίν του σαν να έψαχνε κατι που είχε χάσει...τα ξαναέβγαζε. Η Μαρία αντιλαμβανόμενη την νευρικότητά του ....

-          Σωτήρη....μη με τρομάζεις σε παρακαλώ και πες μου !

-          .............................. (ο Σωτήρης δεν απαντά)

-          Κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον  !

-          Μαρία, δεν ειναι αστείο ! Εχει να κάνει με τη δουλεια !

Η Μαρία έμεινε να τον κοιτάζει...αισθανόταν ένα κόμπο στο λαιμό της, δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Ξεροκαταπίνει.....προσπαθεί να ελεγξει τα συναισθήματα  της...αλλά

-          Τι...τι συνέβη ;

-          Η εταιρεία ανοίγει παράρτημα στην Κύπρο και...

-          Και ; Μη με σκάς Σωτήρη !

-          Μου ζητήσαν να παω...εγώ κι αλλος ενας συνάδερφος , ουσιαστικά για να διευθύνουμε απο εκεί την εταιρεία.

Οση ώρα μίλαγε διέκρινε την αγωνία στο πρόσωπο της Μαρίας. Προσπάθησε να την ηρεμήσει...

-          Εεε ναααα...όπως σου είπα μου πρότειναν αυτη την εργασία και ....τα λεφτά είναι καλα..και....

Η Μαρία μισόκλεισε τα μάτια, έγυρε το κεφάλι της αριστερά και τον κοίταξε με μια δόση...ειρωνείας.

-        Σωτήρη τι μου λες ? Τι..τι...εννοεις ! Οτι πραγματικά το σκέφτεσαι ?

       Ο Σωτήρης ξεφυσάει...

-          Άκου...τα πραγματα δεν ειναι καλα εδω...εσυ ακόμα δεν έχεις βρει δουλεια και...να...το σκεφτομαι πολυ σοβαρά να πω «ναι»

-          Καλά....δε σοβαρολογείς !

-          Τι εννοείς...δε βλέπεις πως ειναι τα πραγματα στην Ελλάδα ? Που ζεις?

-          Που ζω ; Αυτό έχεις να πεις μόνο ?

-          Τι αλλο να πω δηλαδή ;

-          Σωτήρη...αστο, άστο  γιατί θα τσακωθούμε και δεν θελω...θα μας ακούσει και το παιδί ! Θα ειμαι στο υπνοδωμάτιο...εαν θες να κανουμε σοβαρή συζήτηση ελα να με βρείς.

-          Μαρια..

Τα βήματά της απομακρύνονταν κιόλας. Την άκουσε να διασχίζει το σαλόνι και να κλείνει την πόρτα του υπνοδωματίου πίσω της !

Μετά απο ώρα ο Σωτήρης μπαίνει στο υπνοδωμάτιο οπου η Μαρία διάβαζε.

Η Μαρία τον κοίταξε πάνω απο το βιβλίο της.

-          Μαρία ;

-          Διαβάζω...

-          Μπορεί να περιμένει δεν πιστεύεις ;

-          Αυτό που ΠΙΣΤΕΥΩ Σωτήρη ειναι οτι μας έχεις σε δεύτερη μοίρα !

-          Γιατί το λες αυτο ; Αφου ξέρεις οτι θα έδινα και τη ζωή μου για εσένα και τη μικρή !

-          Αυτό το ξέρω !

-          Ε τότε ;

-          Σωτήρη ! Πήρες μια τόσο σοβαρή απόφαση χωρίς καν να το συζητήσεις μαζί μου ! Τη γυναίκα σου ! Μπήκες στο σπίτι και απλά μου ΑΝΕΙΓΓΕΙΛΕΣ οτι πήρες τη δουλειά στην Κύπρο ! Πως περιμένεις να αντιδράσω ;

Ο Σωτήρης ξεφυσάει..την κοιτάει με ενα απολογητικό βλέμμα !

-          Μαρια....εεε....έχεις δίκιο ! Δεν έπρεπε να αντιδράσω έτσι ! Απλά νόμιζα οτι κι εσυ το ήθελες αυτο. Θυμάσαι παλια που συζητάγαμε...

-          ΠΑΛΙΑ Σωτήρη ! Πριν έρθει το παιδί ! Τότε ήταν πιο εύκολα τα πράγματα.

Η Μαρια αφήνει το βιβλίο στα πόδια της και ανοίγει τα χέρια της με τις παλάμες στραμένες στο ταβάνι, ως ένδειξη αγανάκτισης !

-          Εχεις δίκιο αλλά...είναι μεγάλη ευκαιρία Μαρία ! Ακου ! Ο διευθυντής μου, μου είπε να παμε Κύπρο αλλά για λίγο χρονικό διάστημα. Μέχρι να μπορεί το παράρτημα να λειτουργεί καλα και μετά επιστρέφουμε....

Η Μαρία σκάει ενα ειρωνικό γελάκι...

-          Το πιστεύεις αυτό που λες ; Οι περισσότεροι που έχουν φύγει απο Ελλάδα δεν επιστρέφουν καν ! Δεν τους κρατάει τίποτα εδω !

-          Το ξέρω οτι ειναι δύσκολο. Αλλά τα λεφτά ειναι καλα και...

-          Τα λεφτά μπορεί να είναι καλα Σωτήρη και δεν αντιλέγω...τα πραγματα στην Ελλάδα ειναι δύσκολα ! Εαν όμως πουμε οτι το κάνουμε, προϋποθέτει να μη δουλευω εγω ! Οχι οτι τώρα έχω δουλεια που θα παρατήσω αλλά υπέθετα οτι καποια στιγμή θα έβρισκα. Τώρα δεν θα ψαχνω καν διότι θα πρεπει να είμαι με τη μικρη συνέχεια και όσο κι αν μου αρέσει αυτο, καποια στιγμή θέλω να βρω μια δουλεια ! Με ενα μισθό στο σπίτι δε βγαίνει ! Και επειτα...ειναι και το σπίτι μας, η οικογένειά μας, οι φίλοι μας...

-          Μαρια ....

-          .... για να μη πω οτι θα χάσουμε τον ήλιο...τη θάλασσα, τις βόλτες...

-          Μαρία....

Η Μαρία συνέχιζε να παραθέτει διάφορα επιχειρήματα ενώ ο Σωτήρης έπαιζε νευρικά με το στυλό που βρήκε στο κομοδίνο δίπλα απο το κρεββάτι. Ήταν φανερά εκνευρισμένος αλλα προσπάθησε να συγκρατήσει αυτό το συναίσθημα και να της μιλήσει με ηρεμία.

-          Σε παρακαλώ ακουσε με για λίγο ! Δεν ειναι δα οτι θα πάμε στη Ζιμπάμπουε ! Το σπίτι μπορούμε να το νοικιάσουμε και οι γονείς μας μπορούν να επισκέπτονται όποτε μπορούν. Άλλωστε, όπως σου είπα, θα είναι για λίγο στην αρχή ! Μέχρι να ορθοποδήσει το γραφείο εκεί ! Και επειτα, ακόμα και στην Κύπρο να έιμαστε, θα ερχόμαστε Ελλάδα όποτε μπορούμε ! Μαρία....ο μισθό ς είναι καλος ! Δεν μπορώ να αρνηθώ τοσο εύκολα. Σκέψου οτι τώρα τα βγάζουμε περα δύσκολα και αυτό δεν θα αλλάξει για αρκετό καιρό.

-          Δεν ξέρω.....το παιδί ;

-          Το παιδί θα παει σχολείο εκεί ! Θα κανει φίλους....θα γνωρίσουμε κι εμείς καινούργια άτομα...θα μας λείπουν οι φίλοι μας, οι γονείς μας...δεν αντιλέγω. Αλλά σκέψου μόνο τι είναι πιο σημαντικό το να....

Η Μαρία τον διακόπτει με την ηρεμία ενός ανθρώπου  που έχει ήδη ακούσει αρκετά και δεν αντέχει να ακούσει αλλα. Είχε ήδη εξαντληθεί ψυχολογικά !

-          Σωτήρη ! Σταμάτα σε παρακαλώ !

Σηκώνει με μια ανεπάισθητη κίνηση το χέρι της για να τον κάνει να σωπάσει.

-          Δεν θέλω ν’ακούσω αλλο...θέλω να κοιμηθώ...αισθάνομαι κουρασμένη !

-          Να κοιμηθείς ! Εγώ σου μιλάω για το μέλλον μας και εσυ θες να ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ !

Είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του.

-          Σωτήρη...σεβάσου το γεγονός οτι αυτό μου ήρθε λίγο απότομα ! Η νύχτα, έλεγε η γιαγιά μου, είναι κακός σύμβουλος ! Θα τα πούμε το πρωί με ησυχία.

-          Όπως θες...υποσχέσου μου όμως οτι θα το σκεφτείς !

-          Καληνύχτα Σωτήρη !

Και με αυτό έκλεισε τα μάτια της. Όχι οτι κοιμήθηκε ...κάθε άλλο. Όλο το βράδυ στριφογύριζε στο κρεββάτι σκεφτόμενη τα λεγόμενα του Σωτήρη αλλά και τις επιπτώσεις απο μια τετοια κίνηση.

Την επόμενη ημέρα:

-          Σωτήρη...το σκέφτηκα και ....πήρα και καποιες γνώμες και....νααα...

-          Μαρία άκου. Κι εγώ το σκέφτηκα και δεν χρειάζεται.....

-          Ρε παιδάκι μου μη με διακόπτεις ! Σου είπα το σκέφτηκα και...

-          Μαρία είμουν λίγο άδικος μαζί σου ...

-          Ααααα δε παιζεσαι αγόρι μου ! Σου είπα το σκέφτηκα και λεω να το κάνουμε !

-          ------------------------- (Σιωπή)

-          Δεν έχεις να πεις τίποτα ;

-          Μαααα...Μαρία ! Δεν το περίμενα ! Δεν....Το σκέφτηκες καλα ; Τι σε εκανε να αλλάξεις γνώμη ;

-          Η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και το γεγονός οτι είμαι άνεργη δεν νομίζεις οτι είναι αρκετό ;

-          Εεεε...έτσι όπως το θέτεις. Ναι ! Είναι.

-          Είδες που σου έιπα !

-          Απλα δε θέλω να νομίζεις οτι σε πιέζω. Θα δεις ...εκεί προς το παρόν τα πράγματα είναι καλα. Θα εγκληματιστούμε πολύ γρήγορα !

-          Καλα..θα δείξει ! Λοιπον...ποτε πρεπει να φύγουμε ; Πρεπει να προγραμματίσουμε διάφορα....

-          Εεεε...ναι....για αυτό...ήθελα να σου πω....

Ο Σωτήρης έχασε τα λόγια του. Η Μαρία τον κοίταζε καχύποπτα.

-          Σωτήρη λέγε ! Ποτε πρεπει να φύγουμε;

-          Εεεε να...σε ενα μήνα το πολυ !

-          ΣΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ !

Η Μαρία ήταν σε έξαλλη κατάσταση ! Σηκώνετε απο το κρεββάτι και πηγαίνει πάνω κάτω στο υπνοδωμάτιο, σταματάει, κρατάει με τα ακροδάχτυλά της το μέτωπό της, ξεφυσάει....

-          Μαρία ακουσέ με !

-          Τι να ακούσω ρε Σωτήρη με δουλεύεις !

-          Ακουσέ με λέω ! Θα παω εγω πρώτος ! Είναι δυνατόν να σου ζητούσα μεσα σε ενα μήνα να τα τακτοποιήσουμε όλα και να φύγουμε ? Θα παω να συντονίσω καποια πραγματα μέχρι να οργανωθείς κι εσύ απο εδώ. Θα πάρει καιρό δε λεω...αλλά πρέπει να γίνει.

-          Εντάξει...αν και δεν μου αρέσει σαν ιδέα αλλα... (Παίρνει μια βαθειά ανάσα ανακούφισης)

-          Ελα να σε παρω μια αγκαλια !

Ανοίγει διάπλατα τα χέρια του και η Μαρία χώνετε στην αγκαλιά του με το παράπονο ενός παιδιού που δεν το παίζουν τα αλλα παιδάκια.

-          Να σου πωωωω...θα προσέχεις ε ;

-          Ακόμα δεν έφυγα βρε Μαρία μου, μου λες να προσέχω ;

-          Ξεεερω εγώ τι λέω...

Τον κοίταξε με ενα βλέμμα πονηρό αλλά και  παιχνιδιάρικο .... ο Σωτήρης κατάλαβε αμέσως οτι είχε όρεξη για πειράγματα...

-          Ασε ρε Μαρία τώρα ! Αφού με ξέρεις !

-          Μωρέ εγώ σε ξέρω...τις Κύπριες φοβάμαι ! Είναι αυτέεεες !

-          Ελα ρε Μαρία αφού δεν δίνω δικαιώματα ...

-          Ναι...καλά ! Προχθές που σε κόζαρε εκείνο το ...το...να μην πω...στο μπαράκι που πήγαμε με τα παιδιά, δε σε χάλασε....

Ο Σωτήρης ανεβάζει το βλέμμα στο ταβάνι....

-          Ωωωωωχ ...πάλι τα ίδια ! Μα αφού σου είπα......

Και κάπως έτσι συνεχίστηκε η βραδυά με την Μαρία να κάνει «σκηνές ζήλιας» και τον Σωτήρη να «απολογείτε».

(Συνεχίζεται)

ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ

Ο καθηγητής μπαίνει στην αίθουσα του πανεπιστημίου στο οποίο διδάσκει. Τα παιδία κανουν φασαρία μέχρι να κάτσουν ολα στα θρανία τους.

«Θα σας πώ μια ιστορία» τους λεει με δυνατή φωνή προκειμένου να τραβήξει την προσοχή τους. Το πετυχαίνει. Τα παιδιά κάθονται στα θρανία και εκείνος στην έδρα, καθαρίζει το λαιμό του βαζοντας το χέρι του μπροστά απο το στόμα του.

«Θα σας πω μια ιστορία», επαναλαμβάνει, «αλλα θέλω να με ακούσετε με προσοχή, να ΤΕΛΕΙΩΣΩ την ιστορία μου και μετά θα κάνετε ερωτήσεις. Σύμφωνοι» ; Τα παιδιά κατενευσαν και ο καθηγητής ξεκινάει.  

«Τρεις εβδομάδες πρίν,  χτυπάει το τηλέφωνο του σπιτιού μου... το σηκώνω.

-           Εμπρός ! λεω..

-          Ο κύριος Πετρόπουλος ?  με ρωτάει η φωνή απο την αλλη γραμμη του ακουστικού !

-          Ο ιδιος λεω...

-          Κύριε Πετρόπουλε μου λεει η φωνή......συνέβει ενα ατύχημα»...

Καθαρίζει πάλι το λαιμό του, σηκώνεται απο την έδρα και αρχίζει να περπατά αμήχανα πάνω κάτω, παίζει με την πένα που κρατάει εδώ και ώρα στα χερια του.

-          Τι εννοείτε τους λέω ; Ποιός είναι ?

-          Απο το Τζάνειο Νοσοκομείο σας καλώ. Έγινε ενα ατύχημα...

Η φωνή του καθηγητή ακουγόταν τώρα πνιχτή...ξεροκαταπίνει....σηκώνει το βλέμμα του προς τους μαθητές.

Οι μαθητές αντιλαμβανόμενοι την αμηχανία του καθηγητή,  κοιτάζονται μεταξύ τους σαστισμένοι.  Δεν ήξεραν τι να υποθέσουν. .. Ενας μαθητής σηκώνει δειλά το χέρι σε μια προσπάθεια να ρωτήσει κάτι, ο καθηγητής τον βλέπει αλλα στρέφει αλλού το βλέμμα του. Την ίδια ώρα, ο διπλανός του μαθητή στο θρανίο, του κατεβάζει με βία το χέρι και του ρίχνει μια φάπα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ο καθηγητής δεν δίνει σημασία στην παιδιαρίστικη συμπεριφορά τους και συνεχίζει...

-        Τρέχω στο νοσοκομείο, πάω στους γιατρούς..τους ρωτάω τι συνέβει. Αντιλαμβάνεστε φαντάζομαι την αγωνία μου !  Ο...άνθρωπος που είχε το  ατύχημα οδηγούσε μηχανη μεγάλου κυβισμού.

Σταμάτησε να μιλάει, ενωσε τα πόδια του σε στάση προσοχής, εβαλε τα χερια πισω απο την πλάτη και κοιταξε  τους μαθητές. Σαν να περίμενε καποια απάντηση στα μάτια τους...κάποια αντίδραση.... οποιαδήποτε.  Καμία αντίδραση....

-          Ρωτάω που λέτε τι συμβαίνει...μου λένε ότι τα πράγματα δεν είναι καλά .  Δεν ξέρω τι να κάνω, νιώθω ανύμπορος, μου κόπηκαν τα πόδια! Απαιτώ να μάθω φυσικά πως έγινε το ατύχημα.  Νομίζω οτι μπορείτε να φαντασθείτε.  Ένα μαλακισμένο πήρε το αυτοκίνητο του μπαμπά και όντας πιωμένος προσέκρουσε στη μηχανή !

Σταματαει, κοιταει τους μαθητές που τον κοιτάνε σαν αποχαυνωμένοι.  Καταλαβαίνει οτι έχουν κουρασθεί ...αλλα συνεχίζει.

-          Θα μου πειτε: Γιατί σας τα λέω όλα αυτα ?  Πόσο μάλλον όταν δεν σας έχω πει και το ποιος είναι αυτός που υπέστει το ατύχημα.

Οι μαθητές κουνάνε καταφατικά το κεφάλι !  Ψίθυροι τύπου «ε,ναι» , «οντως δεν μας είπε...» ακούγονται στην αίθουσα.

-          Ατυχήματα γίνονται κάθε ημέρα ! Σκεφτείτε όμως για μία στιγμή...μόνο για μία στιγμή οτι σηκώνετε το τηλέφωνο, σας λένε οτι καλούν απο το νοσοκομείο και οτι πρέπει να τρέξετε για εναν άνθρωπο που χαροπαλεύει στην εντατική μονάδα.  Τρέχετε σαν τους τρελλούς, με την αγωνία για το τι θα συναντήσετε στο νοσοκομείο να σας καταβάλει σε όλη τη διαδρομή για να φθάσετε στο νοσοκομείο και να ακούσετε αυτό που δεν θέλατε να ακούσετε με τίποτα στη ζωή σας και που ευχόσασταν πάντα να μη σας συμβεί. Το ακούγατε αποστασιωποιημενοι απο φίλους, γνωστούς κλπ και χτυπάγατε καθε φορά ξύλο...έτσι. Για να μη σας πιάσει η γρουσουζιά. Και να που γίνετε. Να που ακούτε απο τα χείλη του γιατρού το κλασσικό πλεον: «Τα πραγματα δεν ειναι καλα, κάνουμε ο,τι μπορούμε»   και κοντευετε να λιποθυμήσετε. Και όλα αυτά  επειδή ενα ...ένα...ανδρείκελο  πήρε το αυτοκίνητο του μπαμπάκα για να κάνει φιγούρα και μεθυσμένος  όπως ήταν και προσέκρουσε στη μηχανή !  Το αποτέλεσμα: το παιδί δεν τα κατάφερε, οι γονείς δεν σταμάτησαν ποτέ να κατηγορούν ο ένας τον άλλο για το ποιος έφταιξε που το παιδί αγόρασε μηχανή, χωρίσανε εν τέλει – ίσως για αυτό το λόγο, ίσως και για κάποιον άλλο, δεν έχει σημασία – η αστυνομία εν τέλει βρήκε τον παραβάτη...οχι..συγγνώμη...ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ηθελα να πω- οι γονείς του πληρώνουν ακόμα αποζημιώσεις πολλών χιλιάδων ευρώ...αλλά τι να το κάνεις ? Μάταιο !  Μια ψυχή έφυγε...

Δεν χρειάζετε φυσικά να σας κάνω κύρηγμα ούτε για το οτι δεν πρέπει να πίνετε αλκοόλ ή ουσίες πριν οδηγήσετε, ούτε τα άπειρα μειονεκτήματα που έχει μια μηχανή συγκριτικά με το αυτοκίνητο.

Αυτό που θέλω όμως να σας πω είναι οτι καθε φορά που πάτε να πάρετε τα κλειδιά του αυτοκινήτου σας και είστε πιωμένοι να  σκεφτειτε οτι αυτός ο άνθρωπος που πέθανε μπορεί να ήταν ενας συγγενείς σας, ο κολλητός σας, η κολλητή σας...ο διπλανός σας !

Γιατί στη δική μου περίπτωση....ήταν ο γιός μου !

Γιατί στη δική μου περίπτωση....ήταν ο γιός μου !

Ο καθηγήτής έσκυψε το κεφάλι...οι μαθητές σάστισαν.
Ήθελαν να του πουν κάτι...να του συμπαρασταθούν, αλλά πριν καν το καταλάβουν ο καθηγητής είχε ήδη βροντήξει την πόρτα πίσω του.
 

ΑΝΘΡΩΠΟΙ vs ΜΗΧΑΝΩΝ

 Η μάχη ηταν σκληρή...οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ μας κατατρόπωσαν ! Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα !  Εαν δεν ήταν αυτοί...αυτοί οι προδώτες οι δικοί μας, οι άνθρωποι δεν θα είχαν την τεχνογνωσία μας κι όλα αυτά δεν θα συνέβαιναν. Μα γιατί...γιατί...αφού τα πηγαίναμε τόσο καλά μεταξύ μας ! Τι συνέβη ? Τιιι....(το βλέμμα του αγριέυει, μισοκλείνει τα μάτια)

ΤΑ ΚΑΘΙΚΙΑ οι δικοί μας ! Θα μου το πληρώσουν ! Τα συναισθήματα διαδέχονται το ένα το αλλο...θυμός, λύπη, εκδίκηση. Πρέπει να συγκροτήσω τη σκέψη μου. Το συναίσθημα της εκδίκησης δεν πρεπει να με καταβάλει..τουλάχιστον όχι προς το παρόν.

Μόνη μου έγνοια...οι δικοί μου! Πρέπει να τους βρώ...πρέπει να είναι ζωντανοί...ΞΕΡΩ οτι είναι ζωντανοί ! Δεν πρέπει να φανώ αδύναμος..δεν πρέπει να φανώ δειλός. Πρέπει με κάθε θυσία να παω στην ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. Είμαι σίγουρος οτι τους έχουν εκεί  ! ΠΡΕΠΕΙ να τους βρω.

Στηρίζομαι στη γροθιά μου και με κόπο προσπαθώ να σηκωθώ, νιώθω το σώμα μου μουδιασμένο..σκουριασμένο!

 Ρίχνω το κουρασμένο βλέμμα μου στο πεδιο οπου εξελίχθηκε η μάχη ...κρανίου τόπος...φρίκη ! Η μυρωδιά του καμμένου σίδερου και ανθρώπινης σάρκας μου έφερνε αναγούλα.... Ο καπνός απο τις φωτιές μου έτσουζε τα μάτια....ο εκωφαντικός θόρυβος  απο τις σιδερένιες κολόνες που κετέρρεαν η μια μετα την αλλη μου τρυπούσε τα αυτιά...

Βάζω τα χέρια μου στο πρόσωπό μου...παίρνω μετα βίας μια  βαθεία ανάσα...την βγάζω με ενα μακρόσυρτο ήχο, σαν να ήθελα ν'αποτινάξω απο μέσα μου τη σαπίλα που ένιωσα τα τελευταία 24ώρα της ζωής μου.  Είχα αδειάσει...αλλά οχι εντελώς.

Η εικόνα των δικών μου να κείτονται στα κρεββάτια οπου τους χρησιμοποιούσαν για πειράματα ήταν πιο ισχυρή απο την κούραση που ένιωθα....

Ξεκίνησα για την ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ...με την ελπίδα οτι θα έβρισκα ζωντανούς τους δικούς μου.....η εκδίκηση...μπορούσε να περιμένει. Αν και κατι μέσα μου μου έλεγε οτι η ημέρα αυτή δεν θα αργούσε να έρθει !

LET THE JOURNEY BEGIN...

Let the journey begin....













who said it will be easy.....

but maybe you can reach to some kind of an agreement...

during this journey, there will be obstacles...

but you should fight, even if that's the last thing you'll ever do...

and when you triumph you should be thankful to those who helped you out during this long journey....

and be ready for the next adventure !!!

 

HELL UNLEASHED

Προσπαθούσαμε να διασχίσουμε την γέφυρα τρέχοντας προκειμένου να φτάσουμε στην πύλη. Είχαμε ήδη στα χέρια μας το θησαυρό...αυτόν που θα μας έκανε να εξαγοράσουμε την ελευθερία των συντρόφων μας !

Τα είχαμε καταφέρει...ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε μέχρι που ενας υπόκοφος θόρυβος μας έκανε να σταματήσουμε. Διέκρινα τον φόβο στα μάτια του Gludin οταν με ρώτησε "Τι στην ευχή ήταν αυτό" ? Η γέφυρα αρχισε να σείετε κατω απο τα πόδια μας και ο θόρυβος ήταν πλέον πιο καθαρός...οχι..δεν ήταν απλά ενας θόρυβος ...ήταν ....βρυχηθμός. Μας περιέλουσε κρύος ιδρώτας...το στήθος μας αρχισε να πάλετε πιο γρήγορα.

 Ο βρυχηθμός γινόταν όλο και πιο έντονος...Ενας δαίμονας ξεπρόβαλε απο τις σκιές...."Μα τους θεούς ! " αναφώνησε ο Gludin !

Κάναμε ενα βήμα πίσω....Πριν προλάβουμε να αντιδράσουμε είχαμε έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον χειρότερο εφιάλτη μας....Με το να κλέψουμε το σεντούκι, είχαμε απελευθερώσει  κάτι που ήταν πέρα απο τις δυνάμεις μας !  Κατι σκοτεινο..κάτι βγαλμενο απο την ίδια την κόλαση !

Η γροθιά μου έσφιξε το σπαθί σε μια απελπισμένη και σίγουρα μάταιη προσπάθεια να πάρω κουράγιο. Τα σπαθιά άλλωστε δεν είχαν λόγο σε αυτή τη μάχη ! "Τρέχα" φώναξα στον Gludin !  Ο Gludin είχε μείνει στήλη άλατος, ήταν προφανές οτι δεν ήξερε τι να κανει.  "Τρέχα που να σε πάρει" ! Τον τράβηξα απο την κάππα, και ξεκινήσαμε να τρέχουμε με οση δύναμη μας είχε απομείνει.  Νιώθαμε την καυτή ανάσα του δαίμονα στο σβέρκο μας, ο θόρυβος απο το πάτημα του στη γέφυρα εκωφαντικός, η σκόνη που σήκωνε ήταν σημάδι οτι η γέφυρα κατέρρεε....

(Συνεχίζεται)