Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Η ΜΑΧΗ


Η μάχη μαίνονταν στο κατάστρωμα οταν αλλο ενα πειρατικό μας πλευρισε ! Τότε ηταν που καταλάβαμε οτι ο αγώνας ήταν άνισος ! Ο ήχος απο τα εκατοντάδες βέλη προμήνυε την ήττα μας. Η κλαγγή των όπλων όλο και πιο έντονη ! Δεν έπρεπε να το βάλουμε κάτω. Εαν ήταν να πέσουμε....ας πέφταμε τουλάχιστον μαχόμενοι ! Τα πτώματα στο καταστρωμα δεν βοηθούσαν την κατάσταση...πόσο μάλλον την ψυχολογία μας !

Με το ενα πόδι χτυπημένο και  ενα βέλος στην κοιλιά, δεν ήταν πολλά αυτα που μπορούσα να κάνω. Δίπλα μου οι σύντροφοί μου έπεφταν ένας -  ένας απο τα σπαθιά αυτών των....τεράτων...ναι τεράτων...δεν μπορείς να τους πεις ανθρώπους  ! Οι σιδερένιες μάσκες με τα κέρατα, τους έκαναν να φαίνονται ακόμα πιο τρομακτικοί ! Προσπαθούσα να μη με καταβάλει ο πανικός όταν αλλα δύο βέλη διαπέρασαν το σώμα μου.

Δε ξερω εαν ηταν μόνο λίγα λεπτά ή ωρες  από τη βύθιση του πλοίου μας ! Εγώ μαζί με αλλους δύο συντρόφους πιαστήκαμε απο ενα βράχο. Ο ενας με βοήθησε να ανέβω. Κοιταξα για λίγο το σώμα μου.Άλλο ενα βέλος στο μέρος της καρδιάς μου έκαιγε τα σωθικα ! Λαχανιασμένος, έσπασα την άκρη του ενος απο τα βέλη...σαν να ήθελα μάταια  να απαλαγώ και απο τον πόνο που μου δημιουργούσε !
Το σπαθί μου...ο φίλος μου, ο σύντροφός μου...συνοδοιπόρος μου απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Τότε που μου μάθαινε ο πατέρας μου να το χρησιμοποιώ. "Το σπαθί πρεπει να γίνει φίλος σου. Όπως η φιλία,  έτσι και αυτό  θέλει το χρόνο του μέχρι να αποκτήσεις τον σεβασμό του" μου έλεγε !

 Το κράτησα σφιχτά στο χέρι μου, σαν να φοβόμουν μήπως κάποιος μου το αρπάξει. Μα δεν υπήρχε πλεον εχθρός ! Τα είχε καταπιεί όλα η θάλασσα.

Η ανάσα μου γινόταν όλο και πιο βαριά...ο πόνος στο σώμα μου σαν να πέρναγε..δεν τον αισθανόμουν τόσο έντονα. Το συσσρευμένο άιμα στο στόμα μου με έπνιγε. Έβηξα προκειμένου να το φτύσω ! Το ένιωθα υγρό να κυλάει στο πιγούνι μου.

Σήκωσα το χέρι μου σε μια μάταιη προσπάθεια να βγάλω άλλο ενα βέλος...Μάταια.

Έμενα να κοιτάζω τα πλοία...μέχρι που το τρυζοβόλιμα απο τις φωτίες μου έφερε ένα γλυκό ύπνο !

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Έχουμε γίνει κυνικοί

Εχουμε γίνει κυνικοί ! Φταίει η ζωή μας που είναι δύσκολη ? Φταίει η ψυχολογία μας που έχει τα κακά της τα χάλια ? Φταίνε τα οικονομικά μας που πάνε κατά διαόλου ? Φταίει ο τρόπος που μεγαλώσαμε ? Φταίει η μαλακία στον εγκέφαλο ?

Με λύπη μου βλέπω μεσω facebook σχόλια τύπου «καλά της κάνανε της πουτάνας, έχουνε νόμους οι τύποι όχι μαλακίες» κάτω απο αναρτημένες ειδήσεις με τίτλο: «Μουσουλμάνοι επιτέθηκαν σε γυναίκα επειδή κάπνιζε κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού» ή το πιο πρόσφατο σχόλιο «είχαν αρχίδια ρε οι τύποι»  στην είδηση «7 άνδρες βίαζαν 100 γυναίκες» με αφορμή το επεισόδιο βιασμού των γυναικών στην Βολιβία! Ακόμα χειρότεροι ειναι αυτοί που εκτός απο το ότι πατάνε το γαμημένο το "like" συνεχίζουν γράφοντας "πες τα ρε μεγάλε" ! ή "χαχαχαχα...καλό" ! Αυτομάτως φυσικά βγήκα απο την σελίδα !

Όταν ο  αλλος κρύβεται πίσω απο μια φωτογραφία ή ενα ονομα που πιθανότατα να μην του ανήκει, νιώθει την ελευθερία - ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ- να γράψει οτι του κατέβει στο κεφάλι !
Ο κόσμος του social networking το "επιβάλει" ολο αυτό ! Η ΖΩΗ το επιβάλει ολο αυτό !

Κυνισμός ! Κυνισμός παντού !  Δε λεω...είναι και αυτό μια άμυνα.
Αλλά σε κάνει να αναρωτιέσαι για τον ίδιο σου τον εαυτό ! Μήπως έγω είμαι εύθυκτη και κωλοευαίσθητη και οι υπόλοιποι έχουν δίκιο ? Μήπως να τη δώ αλλιώς τη φάση ? Σαφώς όχι ! Αλλά σε κάθε περίπτωση....λυπάσαι. Λυπάσαι για την κατάντια μας. Θα μου πείτε " Σιγά ρε Άννα...εσύ είσαι καλύτερη" ?  ΌΧΙ δεν είμαι !

Αλλά χαίρομαι που δεν κάνω "like" σε αναρτήσεις που με προσβάλουν σαν άτομο. Που με το που τις βλέπω, καρφώνω το βλέμμα στην οθόνη του Η/Υ και μένω με το στόμα ανοιχτό !
Χαίρομαι που - εν μέρει - μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι καλαίσθητο και τι όχι !
Και πάνω όλα, χαίρομαι που αρνούμαι - προς το παρόν τουλάχιστον - να μπω στο τρυπάκι να γίνω κι εγω κυνική σαν τους υπόλοιπους !







Μαμα τι έκανες εν καιρώ κρίσης ?

Μου είπαν ξύπνα Έλληνα και ξύπνησα...εν μέρει τουλάχιστον.

Μου είπαν μπες στο τάδε site για το αγώνα..στην δείνα ομάδα για συμπαράσταση & ενημέρωση και το έκανα!

Μου είπαν σήκω απο τον καναπέ σου και σηκώθηκα !

Μου είπαν «ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΜΕ ΠΛΑΤΕΙΑ» και κατέβηκα ! Παρακίνησα και αλλους να το κάνουν , όχι επειδή μου ζητήθηκε αλλα επείδη το ένιωθα ! Είχα ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΕΙ, άνεργη γαρ...αλλά και ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ.

Στη πλατεία, φώναξα, συγκινήθηκα, ενθουσιάστηκα, αισθάνθηκα ότι έδινα και εγώ τον αγώνα μου μαζί με τους εκατοντάδες συμπατριώτες μου για ενα καλύτερο μέλλον και κόντρα στα σκατά που μας πλάσσαραν ολα αυτά τα χρόνια οι κυβερνώντες !

Γύρισα σπίτι....ενημέρωσα φίλους, γνωστούς οτι η Έλλαδα αλλάζει ! Ότι επιτέλους  όλοι οι Έλληνες γίνανε μια γροθιά !

Πέρασαν οι μέρες...οι Αγανακτισμένοι πιστοί στο ραντεβού τους κατέβαιναν στις πλατείες !

Το καλοκαίρι διάβαζα στις εφημερίδες τους βαρύγδουπους τίτλους τύπου «Η Ελλάδα πωλείτε» / «Αύξηση του ΦΠΑ προβλέπει η κυβέρνηση» / «Χωρίς ταξί η Ελλάδα, πλήτεται ο τουρισμός» και αλλα τέτοια καλά !

Δεν πτοούμαι όμως ! Το Σεπτέμβρη θα κατεβω πάλι πλατεία ! Θα φωνάξω...θα χτυπηθώ σαν το χταπόδι πάλι για τον ίδιο στόχο.

Μπορεί να μην καταφέρω πολλά ! Το πιο πιθανό είναι να μη καταφέρω τίποτα.  Ίσως να ασκήσω κάποιες πιέσεις σε όλους αυτούς που νομίζουν οτι έχουν τον έλεγχο της χώρας ! Αυτό μόνο.

Θα έχω όμως να πω οτι έκανα κάτι ! Συνείσφερα κι εγώ κάπου.....Δεν έκατσα με σταυρωμένα τα χέρια. Θα έχω κατι να πω αύριο στα παιδία μου οταν θα με ρωτήσουν «μαμά , εσύ τι έκανες εν καιρώ κρίσης «?




Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Μαθε να ακούς

Ενας καθηγητής μπαίνει στην αίθουσα του μουσικού ωδείου.
Στη μέση της αίθουσας ενα πιάνο.
Γυρίζει προς του μαθητές του και αφού τους καλημερίζει κάθετε  στο σκαμπό μπροστά απο αυτό. Αγγίζει τα πλήκτρα με τα δάχτυλά του αλλα δεν τα πατάει. Ξεκινάει να παίζει με τα δαχτυλά του να συνεχίζουν να μην αγγίζουν τα πλήκτρα....όμως εκείνος έπαιζε κανονικα.
 Έκλεινε τα μάτια του και τα χερια του πηγαιναν απο τη μια άκρη του πιάνου στην άλλη...χωρίς να αγγίζει τα πλήκτρα. Οι μαθητές εμφανώς σαστισμένοι κοίταζαν ο ένας τον άλλο με απορία ! Η γαλαρία αρχιζε να γελάει...οι μαθητές των μπροστινών θρανίων γυρίζουν τα κεφάλια τους στους συμμαθητές τους προσπαθώντας να συγκρατήσουν τα γέλια τους. Ο καθηγητής συνέχιζε να "παίζει" με  το ίδιο πάθος, με την μουσική να μην ακουγετε καθόλου απο το πιάνο. Ήταν λες και δεν έδινε σημασία στα σχόλια των μαθητών του. Σε μια στιγμή...σταματά. Σκύβει το κεφάλι...γυρίζει προς τους μαθητές, σηκώνετε και ρωτάει: "Πες μου Κώστα. Τι έπαιξα πριν απο λίγο ? " Ο Κώστας - και όχι μόνο αυτός - σάστισε. Δεν ήξερε τι να απαντήσει. "Πες μου εσύ  Λίνα ! Ποιό κομμάτι είναι αυτό που έπαιξα" ?
 Καμία απάντηση ! Απο κανέναν. Ένας μαθητής παίρνει το θάρρος και  πετάγετε...

"Μααα κύριε καθηγητά ! Με όλο το σεβασμό...δεν ακούσαμε τίποτα ! Δεν παίξατε κάτι" . Και με το που ξεστόμισε αυτές τις λέξεις δαγκώθηκε, κοίταξε τον καθηγητή πάνω απο τα μυωπικά του γυαλιά, το βλέμμα του έμοιαζε με αυτο ενός κουταβιού !

"Σοβαρά Γιάννη ? Δεν έπαιξα τίποτα ? Δεεεεν ΑΚΟΥΣΑΤΕ τίποτα ? 
Oι μαθητες έμειναν στήλη αλατος ! Δεν ήξεραν ούτε τι να πουν...ούτε πως να αντιδράσουν !

"Ο Μπετόβεν"...συνέχισε ο καθηγήτης, φανερά ενοχλημένος απο τη μη ανταπόκριση των μαθητών του, "έχασε την ακοή του στην ηλικία των 26 περίπου. Αλλα εξακολουθούσε να γράφει αυτή την ονειρεμένη μουσική.  Ξέρετε πως ? Αφήστε...θα απαντήσω εγω στο ερώτημά σας ! Άκουγε...στην πραγματικότητα άκουγε με την καρδιά του.  Φυσικά ο Μπετόβεν δεν γεννήθηκε κουφός αλλα έγινε. Πράγμα που σημαίνει ότι γνώριζε και άκουγε μουσική πριν την ασθένειά του. Όμως ακόμα και τότε...συνέχιζε να..."ακούει". Να "ακούει" τη μουσική του, να την μεταφέρει σε χαρτί και να παίζει.

Θέλετε να μου πειτε τώρα...αναλογιζόμενοι αυτά που σας είπα....ποιο κομμάτι ακούσατε πριν που έπαιζα ? Καθίστε λιγο και σκεφτείτε...κλείστε τα μάτια και ακούστε...τι ακούτε ?

Μετα απο 2 λεπτα ησυχίας, ενας ένας οι μαθητές πετάγονται:

Μαθητης 1ος: Εεεε...εγώ...Rachmaninoff
Mαθητής 2ος: εγώ Chopin
Μαθήτρια 3η: Liszt
Mαθήτρια 4η: Satie
Mαθητής 5ος:.......6ος....7ος....

Μετά απο αρκετά λεπτά ...

"Είδατε που τελικά ΤΟ ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ δεν ήταν και τόσο δύσκολο ! Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν έχει σημασία ποιο κομμάτι έπαιξα εγω. Αλλα ποιο κομμάτι ακούσατε εσείς. Ακόμα και στην ησυχία, υπάρχει η μουσική ! Αλλα κι αυτή να μην είναι, μας διδάσκει το ποσο σημαντικό ειναι να ακούμε. Γενικά !

 Μπορεί να κλείνουμε τα αυτιά μας σε θέματα που δεν μας αφορούν, να μας ενοχλεί ο θόρυβος απο τα συνεχόμενα κορναρίσματα των αυτοκινήτων ή το γκάζι της μοτοσυκλέτας....αλλα πρέπει να μάθουμε να απομωνόνουμε την οχλοβοή και τέτοιου είδους ήχους και να επικεντρωνόμαστε στους ήχους που μας αφορούν.

Το ίδιο ισχύει και με τους συνανθρώπους μας. Έχουμε σταματήσει να ακούμε τον διπλανό μας. Ξεκινώντας απο την πιο απλή συζήτηση τύπου "τι καιρό έχει σήμερα" και την ανάλυσή του - έστω κι αν δεν μας ενδιαφέρει τόσο το θέμα - μέχρι το "ασε, τα οικονομικά μου είναι χάλια ! Δεν ξέρω τι να κάνω" κατι το οποίο αφορά πλέον όλους μας ! Σε αυτή τη περίπτωση βέβαια, σημασία έχει να κατανοούμε αυτό που ακούμε.

Η σιωπή δε...είναι αλλο θέμα. Θα δανειστώ κατι που είπε ο συγγραφέας Elbert Hubbard το οποίο πιστεύω οτι τα συνοψίζει όλα: "Αυτός που δεν θα καταλαβαίνει την σιωπή σου, πιθανότατα δεν θα κατανοήσει και τα λόγια σου".

Θα μου πειτε τώρα "μα κύριε καθηγητα, καθημερινά κατακλυζόμαστε απο άπειρες πληροφορίες, ουσιώδεις και ανούσιες. Η πληροφορίες που φτάνουν στα αυτιά μας είναι άπειρες, οπότε κάπου βαριόμαστε να ακούσουμε ακόμα και τον διπλανό μας. Πόσο μάλλον την μουσική που δεν παίξατε !"

Και θα είχατε δίκιο. Ας κάνουμε ενα πείραμα. Για 5 λεπτά την ημέρα καθίστε κάπου αναπαυτικά. Κλείστε τα μάτια και προσπαθείστε να μπλοκάρετε τους ήχους γύρω σας. Κάτι σαν "επιλεκτική κώφωση". Κάποιοι μπορεί να θέλουν περισσότερη ή λιγότερη ώρα για αυτο. Δεν πειράζει. Οση ώρα μπορείτε. Μη κοιμηθείτε όμως ε ? (Γέλια)

Σκεφτείτε λίγο, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας, εαν αφιερώναμε λίγα λεπτά της ημέρας σε κάτι τέτοιο και αργότερα ξεκινούσαμε μια συζήτηση με τον διπλανό μας ή προσπαθούσαμε να ακούσουμε μια μουσική ενώ έχουμε χαμηλωμένα τα ηχεία του Η/Υ.

Με άλλα λόγια:  μάθετε να ακούτε ! Και να ακούγεστε φυσικά ! Αλλά εαν κάνετε εσείς την αρχή...οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν.

Τέλος για σήμερα ! Ευχαριστώ !

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Ο χορός της αράχνης


Κεντάω τον ιστό μου όπως μια γυναίκα  το βελονάκι της...

Υφαίνω με υπομονή το σπίτι που θα σε φιλοξενήσει...

Περιμένω καρτερικά ώρες...ίσως και μέρες στο ίδιο σημείο, μέχρι ο άνεμος να σε φέρει σε εμένα....

Tότε θα έρθεις θα μπλεχτείς στα δίτυα μου..θα το καταλάβω αμέσως καθώς το σπίτι μου θα σύετε απο το τράνταγμά σου...

Tότε...τότε ειναι που θα ξυπνήσω απο το λήθαργό μου...θα σε οσφριστώ, θα σε ακούω να χτυπιέσαι δυνατά προσπαθώντας να ξεφύγεις, θα ακούω τον χτύπο της καρδιάς σου το κλαυθμύρισμα σου ...

Θα φωνάζεις κατι ακαταλαβίστικο αλλά ...συγχώρεσε με ! Ο πόθος μου θα είναι τέτοιος που δεν θα δώσω σημασία...

Θα παρακαλάς να σε αφήσω...αλλα δεν θα μπορώ...

 Θα προσπαθείς να σπάσεις τα δίχτυα μου, να βγεις απο την παγίδα...αλλα δεν θα τα καταφέρεις ..

Όσο θα πλησιάζω η αγωνία σου θα παρατείνεται...

Μη φωνάζεις...ειναι ανώφελο...

Μη φοβάσαι...ο πόνος σου δεν θα κρατήσει πολύ..θα είναι γλυκός, στ’ορκίζομαι...

Το δηλητήριο μου θα σε παραλήσει...

Θα σε αγκαλιάσω...

Και θα χαθούμε σε εναν παθιασμένο χορό...τέτοιο που θα κανει την αναπνοή σου να κοπεί, την καρδιά σου να σταματήσει και το σώμα σου να μου παραδοθεί. Για πάντα !


Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Άσε το χρόνο να κυλήσει....


«Αν θες να με σκοτώσεις...κάνε με να περιμένω» είπα σε μια φίλη !

«Περίμενε» μου είπε «κάτι θα σου έρθει στο μυαλό», ενώ εχω περάσει ημέρες ολόκληρες χωρίς να έχω γράψει κάτι...ενα κείμενο..ενα ποιήμα...κάτι.

Κι εγώ περίμενα ....περίμενα...μέχρι πότε όμως?
«Θα προλάβω να γράψω όλα οσο θέλω» ? «Να κάνω ολα οσα εχω ονειρευτεί» ?

Και τελικά αναρωτίεσαι...πόσο ακόμα μπορούμε να περιμένουμε ? Οτιδήποτε. Γενικά.

Πόση υπομονή έχουμε ? Σε ενα κόσμο οπου όλα αλλάζουν εν ριπή οφθαλμού, πόσο αργά μπορούμε να περπατήσουμε εμείς  ? Και ποσο γρήγορα μπορούμε να τρέξουμε ώστε να φτάσουμε εκει που θέλουμε ? Οι εξελίξεις μας προσπερνάνε και εμείς θεατές... χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτε αλλο απο το να περιμένουμε.


«Η υπομονή ειναι αρετή»  έλεγαν οι παππούδες μας.  Και είχανε δίκιο. Τωρα όμως τα πράγματα και οι καταστάσεις έχουν αλλάξει. Απο την βιομηχανοποίηση (Η/Υ ,  i- phone internet κλπ.)  μέχρι τις εξελίξεις στην πολιτική και τη χώρα μας. Βιώνουμε ενα συνεχόμενο άγχος το οποίο περνάνει κατά διαστήματα,  όταν πια νομίζουμε οτι μπορούμε να πάρουμε μέρος σε μια συζήτηση για το καινούριο  i - phone  ή τις εξελίξεις στην οικονομία. 

Μέχρι να έρθει το επόμενο i- κούλα-phone και ο επόμενος τάχα μου σωτήρας της χώρας να μας πει το αντίθετο.
Το ίδιο ισχύει και απο τις μεταξύ μας σχέσεις. Πλέον οι άνθρωποι δεν έχουν την υπομονή να κάτσουν να ασχοληθοπυν με τον συνάνθρωπο τους. Μια σχέση, ερωτική ή  φιλική, χτίζεται μερα με τη μέρα. Τώρα όμως ολα γίνονται γρήγορα με άγχος να προλάβουμε,  και πριν ακόμα το καταλαβεις έχεις βρεθεί  γυμνός στο κρεββάτι με κάποιον που μόλις γνώρισες σε ενα μπάρ ...ή κανεις χοντρά αστεία με καποιον άλλο που θεωρείς φίλο σου μόνο και μόνο επειδή εχετε τις ίδιες ψευτο ιδεολογίες !

Όλα στο τρέξιμο ! Όλα , όμως.   Και εκεί που νόμιζες οτι θα τη γλύτωνες , να σου ο γάμος  - ναι με αυτόν / αυτή στο μπαρ ! Έχεις ήδη φρικάρει αλλά τι να κανεις ? «Τα χρόνια περνάνε. Πότε θα κάνεις οικογένεια ? Πότε θα δω εγώ εγγονάκι» ?   Ήμαρτον !

 Μας βάζουν στο χορό και εμείς πρέπει να χορεύουμε στο ρυθμό τους. Και καλά να θέλουμε όντως να χορέψουμε. Όταν όμως η πίεση γίνετε μεγαλύτερη τι κάνεις ? Υπομονή ? Περιμένεις ? Περιμένεις ποτε θα σου χτυπήσει το καμπανάκι ?  

«Τι σοϊ φίλος εισαι εσύ που δεν με υποστήριξες τοτε που είπα  οτι ο μας χρειάζεται μια χούντα για να συνέλθουμε» ? Να σου και ο καυγάς με τον «φίλο» ! Τον φίλο που γνωρίζεις μολις τρείς εβδομάδες και τάχα μου τάχα μου έχεις και τις ίδιες αποψεις ! Εμ, δε περίμενες λίγο να δεις...να βολιδοσκοπήσεις την κατασταση ρε αδερφέ !

Ναί, εχετε δίκιο. Τα ανωτέρω παραδείγματα είναι ακραία.  Τα πράγματα δεν ειναι μόνο άσπρα ή μαύρα, υπαρχει και το γκρίζο.

Και με τον συντροφο θα τσακωθείς και με γονείς θα διαφωνίσεις και με το φίλο θα συγκρουστείς.

Όμως όταν έχεις φθάσει σε μια ηλικία οπου πλέον δεν αντέχεις  άλλο να περιμένεις....δεν έχεις αλλη υπομονή...εχεις μπουχτίσει πια να μιλας και να κάνουν οτι σε ακούνε ή στη χειρότερη να μη σε ακούνε καθόλου...τότε όντως έχεις πεί οτι δεν μπορώ να περιμένω αλλο ! Δεν έχω αλλες αντοχές. Θέλω ο άλλος / η άλλη, να καταλαβαίνει αυτο που θέλω χωρίς να χρειασθεί να του το συλλαβίσω !

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι...το ξερω ! Αλλά οι καταστάσεις γύρω μας  περνάνε...μας προσπερνάνε γρήγορα και αυτή είναι η  πικρή αληθεια ! Δεν περιμένουν τα γεγονότα...απλά συμβαίνουν. Και στον 21 αιώνα συμβαίνουν γρήγορα...πολύ γρήγορα. Τι να πρωτοπρολάβεις ?  Πόσο πια να περιμένεις...και πανω απο ολα ΤΙ  να περιμένεις ?

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη, αγάπη και πανω απ’ολα υπομονή. Οι σχέσεις των ανθρώπων ειναι τόσο απλές...εμείς τις κάνουμε δύσκολες ! Βάζοντας πάνω απο όλα το Εγώ και όχι το Εμείς ! Τοτε γίνονται δύσκολες.

 Το ίδιο ισχύει και για τις καταστάσεις. Μόνο οταν καταλάβεις – ανάλογα φυσικά το πρόβλημα- ότι κάθε πρόβλημα εχει τη λύση του και το δείς αισιόδοξα, τότε μπορείς να περιμένεις αρκετά ώστε να το λύσεις.

Υπομονή παιδια ! Και όπως λενε και στη συμπρωτεύσουσα....Χ Α Λ Α Ρ Α !

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

9 μήνες και κάτι ..


“ Δεν μου είναι ευκολο...αλλα να ...πρεπει να σταματήσουμε την συνεργασία “ ! Πεφτεις απο τα σύννεφα ! Όλα γύρω σου μπαίνουν σε αργή κίνηση. Οπως τις ταινίες που ο πρωταγωνιστής παθαίνει κατι και ολα γύρω του ξαφνικά σταματούν...η καμερα γυρίζει γύρω απο τον ίδιο σαν να ζαλίζεται και εκείνος στη μέση αδρανής ! Στήλη αλατος !
Η ζαλάδα ήταν το χειρότερο σου ! ‘ΤΩΡΑ θα λιποθυμήσω σκεφτηκες” ! Ακομα χειρότερο ηταν τα δάκρυα που δεν μπορούσες να συγκρατήσεις...κι οταν καααααπως συνήλθες αρχισες να παίζεις νευρικά με το στυλό και το χαρτί που είχες μπροστα σου. Τα είχες παρει μαζί σου γιατί νομιζες οτι σε καλέσανε  για να σου πούνε κατι να κανεις, κάποια δουλεια ! Πάντα τα έπερνες μαζί σου οταν σε καλούσαν...Πόσο έξω είχες πέσει ! Πως δεν είδες τα σημάδια !

Αυτά τα λογια αντυχούσαν στο μυαλό σου αρκετες ημέρες...στροβύλλιζαν ....με αυτά τα λόγια κοιμόσουνα...ξυπνούσες.... κι οταν ξυπνούσες αγγιζες το μαξιλάρι σου και ήταν υγρό ! Δεν θυμόσουνα καν οτι εκλαιγες ακόμα και στον ύπνο σου !

Περασαν οι ώρες, οι μέρες, αλλες καλές και αλλες κακές ! Μετά ήρθε το συναίσθημα της οργής.Τα εβαλες με όλους: το σύστημα, την κυβέρνηση, τα κόμματα, τον διπλανό σου στο λεοφωρείο , τον θυρωρό, τον περαστικό.....με όλους ! Και πανω απ'ολα με τον εαυτό σου. Ισως για περισσότερο χρονικό διάστημα απο οτι θα επρεπε ! Ξεκινάς να ψάχνεις για δουλεια...απογοήτευση !

3 μήνες ανεργία ! Εχεις μαζέψει καποια στιγμή τα κομμάτια σου και συνεχίζεις να ψάχνεις για δουλειά....ζήτημα να πήγες σε 3-4 συνεντεύξεις ! "Θα σας καλεσουμε μεχρι αύριο" , "θα σας καλεσουμε μέχρι την Παρασκεύη" σου λέγανε. Φυσικά δεν καλούσανε ποτέ ! Τι έκανες λάθος ? Έπεφτες και παλι σε θλίψη ! Δεν ήθελες να κάνεις τίποτα...τίποτα απολύτως ! "Ελα ρε που χαθηκες"? σου ελεγαν οι φίλες σου ! Σου συμπαραστάθηκαν και σου συμπαραστέκονται ακόμα σε όλα,. Δεν εισαι αχαριστος άνθρωπος...αλλα δεν ήθελες να γκρινιάζεις και συνέχεια ! Κατανταει κουραστικό.

6 μήνες στην ανεργία ! Ξεκινάει το μεγάλο άγχος ! Θλίψη...
Και ξαφνικά χτυπαέι το τηλέφωνο: Προσλαμβανεστε ! Ποσο καιρό περίμενες να ακούσεις αυτή τη λέξη ! Χαιρεσαι, πας στο συντροφό  σου του λες τα χαρμόσυνα, κανετε τους υπολογισμούς σας, οικονομικά αλλωστε δεν εισασταν καλα τον τελευταιο καιρο. Ετοιμαζεις απο την προηγουμενη ημέρα τα ρούχα που θα βαλεις, σκέφτεσαι πως θα ειναι η πρώτη σου ημέρα στη δουλεια, πως θα συμπεριφέρονται οι εργοδότες, προϊσταμενοι, συνάδερφοι, νιώθεις.....
Ντρινγκ ! Ντρινγκ ! Ντρινγκ ! Το νούμερο στην οθόνη του κινητού σου γνώριμο....”που το εχω ξαναδει”?  σκεφτεσαι. To σηκώνεις, ειναι απο την ίδια εταιρεία: «Λυπούμαστε αλλα τελικά δεν θα συνεργαστούμε, βρήκαμε καποιον αλλον για τη θεση και...» Δευτερη κατραπακια ! Ιδια συναισθήματα...θυμός ! Στεναχώρια ! Πως μπορούν να παιζουν έτσι με τα συναισθήματα των ανθρώπων ! Ποσο @#$%*’/ μπορεί να ειναι ? Τι καψόνι ειναι αυτο ? «Με τιμωρεί ο Θεός, οι θεοί ολοι « ? Αφοτου τα βαζεις παλι με ολους,  πέφτεις παλι σε λυθαργο !

Με τον καιρό ήρθε η παραδοχή. Σαν να δέχεσαι στωικά την κατασταση. "Ετσι ειναι τα πραγματα παιδια ! Τι να κανουμε ? Υπομονή, κατι θα βρεθει “ ! Και εκεί που δεν το καταλαβαινεις εχουν περάσει 9 μήνες και κάτι ψιλά. Ιδρώνεις...αγχώνεσαι....σε λιγότερο απο τρείς μήνες λήγει το επίδομά σου ! «Τι θα κανω»?  σκεφτεσαι.
Και καλα να έχεις μια καβάτζα, μια υποστήριξη οικονομική απο την οικογένεια σου. Αλλα για ποσο χρονικό διάστημα θα ζητάς, εσύ που δεν ζητούσες σχεδόν ποτε τίποτα και απο κανέναν ?
Προσπαθείς να βρείς αλλες ασχολίες. Να ξεφύγεις. Γενικα. Να δεις τα πραγματα απο αλλη οπτική γωνία. Πιο αισιόδοξα.
Θελει θάρρος και θέληση το θέμα...αλλωστε...αυριο ειναι μια καινούργια ημέρα !


"Η απαισιοδοξία είναι θέμα διάθεσης. Η αισιοδοξία είναι θέμα θέλησης"